پاسخ بديهى و روشن است كه هيچ دانشمندى از طرفداران نظريهء وقوع نسخ در قرآن ، در مقايسه آن با تورات و انجيل محرّف ، مدعى نسخ در قرآن نگشته‌اند بلكه به دلايل قرآنى و سنّت متواتر المعنى و دلايل عقلى و تاريخى در اندكى از آيات چنين ادعايى كرده‌اند و از وقوع نسخ در اديان كهن - چه توسط شريعتى ، شريعت پيشين نسخ شده باشد و چه آنكه قوانينى از يك شريعت ، توسط قوانين ديگرش ، نسخ گردد - تنها به عنوان مؤيّد ، ياد كرده‌اند ، علاوه ، اين خود قرآن است كه از وقوع نسخ در شرايع آسمانى كهن گزارش مىدهد و قائلين به « نسخ » با اعتماد به آيات قرآنى ، از وقوع نسخ در آن شرايع ، براى اثبات مطلب خود تأييد گرفته‌اند و مطلب براى هر پژوهشگر منصفى كاملا روشن است . از سوى ديگر هيچ يك از دانشمندان مسلمان ، با ابديّت و پيوستگى و خاتميّت شريعت اسلام مخالفت نكرده است كه مورد طعنه و سرزنش گروهى از منكران نسخ قرار گيرد . بلكه با اعتقاد قطعى بر خاتميّت قرآن و اسلام و رسول گرامى اسلام - صلّى اللّه عليه و آله - و وحيانيّت قرآن ، تنها در چارچوب خود تشريع خداوندى و در چارچوب گفتار خود رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - و دلايل عقلى ( در نوع ناظر ) نظر به نسخ برخى از آيات داده‌اند ، نه خارج از دستور و فرمان خدا و يا بر خلاف تشريع شارع حكيم كه اشكال مذكور پيش آيد . شبههء بيست و دوم مىگويند : قرآن حجت تامّه و هدايت عامّه براى همه عالميان تا ابد آمده است . و اگر فرض شود چيزى در آن باشد كه موجب اهتدا و اقتدا نباشد ، هرگز تام و تمام نخواهد بود و منافى هدايت عامّه بودنش ، خواهد بود . خلاصه اين اشكال آن است كه با پذيرش نظريهء نسخ قرآن همانند وقوع تحريف بر اثر داشتن آياتى بىفايده ( زايده ) از حجيّت مىافتد و آنگاه ديگر هدايتگر عالميان